اسرار “برداشت از دست رفته” نشان داد که بیستون در کجا پرسه می زند – ScienceDaily


سرزنش آن را به گاو نر.

اگر حیوانات پشمی و به اندازه سنگ نبودند که روزگاری در گله های عظیم آمریکای شمالی پرسه می زدند ، شاید قدیمی ها از جو کوچکی که در زیر آن سم های رعد و برق رشد می کرد ، نگاه می کردند. اما خیلی زود مردم به عنوان ماده غذایی اصلی به برخی جوها و گیاهان بومی دیگر اعتماد کردند.

مطالعه جدیدی از دانشگاه واشنگتن در سنت لوئیس به روشن شدن تاریخ پیدایش به اصطلاح “برداشت از دست رفته” کمک می کند. این گیاهان ممکن است به اندازه مردم محلی از ذرت تغذیه کرده باشند ، اما در دهه 1930 این گیاهان برای تاریخ گم شدند.

از 6000 سال پیش ، مردم شمال شرقی آمریکا و غرب میانه از آتش استفاده می کردند تا چمنزارهای محل پرورش بیستون را حفظ کنند. هنگامی که اروپاییان گیاه گاو نر را کشتند تا از بین بروند ، گیاهانی که برای پخش بذرهای خود به این حیوانات اعتماد می کردند نیز شروع به زوال کردند.

“ناتالی مولر” ، استادیار باستان شناسی در هنر ، گفت: “چمن ها به عنوان مکان های احتمالی اهلی سازی گیاهان نادیده گرفته شده اند ، عمدتا به این دلیل که تنوع زیستی آشفته گیاهان بلند ایجاد شده توسط گیاه گاو نر ، فقط در سه دهه گذشته پس از یک قرن انقراض دوباره ایجاد شده است.” & علوم پایه.

دنبال بیستون

در یک پست جدید در بررسی آنتروپوسن، مولر چهار بازدید میدانی را در سال 2019 از ذخیره گاه چمن جوزف اچ ویلیامز تالگراس در شرق اوکلاهاما گزارش داد ، بزرگترین بقایای چمنزارهای حفاظت شده چمنزار در زمین باقی مانده است که تقریباً 40000 هکتار ذخیره شده اکنون حدود 2500 بیستون

مولر پس از سالها تلاش برای رشد بذرهای برداشت شده وحشی از دست رفته در باغ های آزمایشی خود ، به گیاه گاو نر کوهی نفوذ کرد.

مولر گفت: “یكی از رازهای بزرگ حل نشده در مورد منشأ كشاورزی این است كه چرا مردم ترجیح داده اند وقت و انرژی زیادی را صرف كشت گیاهان با دانه های ریز و غیر قابل اشتعال در جهانی مملو از میوه های آبدار ، آجیل های تند و ریشه های پر مصرف كنند.”

شاید آنها ایده های خود را از مطالعه بیزون گرفته اند.

انسان شناسان تلاش کرده اند تا بفهمند که چرا علوفه باستان گیاهانی را انتخاب می کند که ظاهراً بازده کمی دارند.

مولر گفت: “قبل از شروع هرگونه رابطه انسانی ، مردم باید با مزارع گیاهان یکساله روبرو می شدند که به اندازه کافی متراکم و همگن بودند تا ایده جمع آوری دانه های غذا را تحریک کنند.”

معرفی مجدد اخیر گاومیش کوهان دار به دشت های چمن بلند برخی از سرنخ ها را ارائه می دهد.

برای اولین بار دانشمندانی مانند مولر توانسته اند اثرات چرا را بر اکوسیستم چمنزارها مطالعه کنند. به نظر می رسد که گاومیش کوهان دار خورنده نوعی مزاحمت ایجاد می کند که زیستگاه های ایده آل را برای چمنزارها و علف های سالانه باز می کند – از جمله محصولاتی که مولر در حال مطالعه است.

این گیاهان عبارتند از: پای غاز (Chenopodium berlandieri) کمی جو (مرکبات کوچک ،) Sumpweed (مالیات بر ارزش افزوده سالانه ،) میگرس (Phalaris caroliniana) و اختلاف در اختلاف (Polygonum erectum)

دنده ها را در بالا جمع کنید

در ذخیره گاه تالگراس ، پریری مولر و اعضای تیمش مشاوره ای از متخصص محلی مایک پالمر دریافت کردند.

مولر گفت: “مایك تقریباً به ما گفت كه كجا باید دشت ها را ببینیم.” “وضوح داده های مربوط به وقوع آن حدود یک مایل مربع است ، اما وقتی در مراتعی با مساحت 60 مایل مربع هستید ، به آنها کمک می کند.

وی گفت: “من فکر می کردم یافتن مسیرهای پیاده روی قبل از رفتن به آنجا دشوار است ، اما اینطور نیست.” “یافتن آنها بسیار آسان و ردیابی آنها آسان است ، به حدی که من نمی توانم تصور کنم که چگونه مردم به روش دیگر به دشت ها حرکت می کنند!”

موسوم به “جو كوچك” یكی از دانه های كوچكی است كه مولر در مزارع اطراف مسیرهای گاومیش کوهی شناسایی کرده است.

علائم طاقت فرسای چرا و لگدمال کردن “ردپاهایی” را که گاومیش کوهان بیسن از طریق علف هایی با شانه های بالا ایجاد می کند ، مشخص کرده است. به دنبال مسیرهای اخیراً پیموده شده از طریق چمنزار ، دانشمندان توانسته اند بذرهای مزارع مداوم جو و علف های بزرگ را در بازدید خود در ماه ژوئن و sumpudis در اکتبر جمع آوری کنند.

مولر گفت: “اگرچه توزیع آن بسیار محدودتر است ، اما گونه Polygonum را نیز مشاهده می كنیم كه از نزدیك به جد محصول و آفتابگردان وحشی با ارزهای بیزانس مربوط است و در مناطق غیرقابل عبور با هیچ كدام از این گونه ها روبرو نشدیم.”

قدم زدن در آن سوی دشت در مسیرهای گاومیش راحت تر بود تا جرات دور شدن از آنها.

وی گفت: “چمنزارهای مرتع نشده به دلیل خطر ورود به نوری ها یا مارها احساس موذی بودن می کنند.”

با چند ویژگی منظره در چند مسیر ، مایل ها ، بخش هایی از دشت که توسط گاومیش کوهان بیهوش نمی شوند ، می توانند گمراه کننده به نظر برسند.

مولر گفت: “این مشاهدات از یک سناریو پشتیبانی می کند که در آن افراد باستان از طریق دشتهای دشت در مسیرهای موجود حرکت می کردند.” “اگر این کار را می کردند ، مطمئناً با مزارع انبوهی از همان گونه های گیاهی روبرو می شدند که سرانجام اهلی شدند.”

مناظر مختلف

مولر دیگران را ترغیب می کند تا نقش بیستون را به عنوان “سازندگان مشترک” – همراه با مردم بومی – مناظر آشفته که تنوع بیشتر و فرصت های کشاورزی بیشتری ایجاد کرده اند ، ببینند.

وی گفت: “مردم محلی در قاره میانه مناظر پایدار و متنوع را برای انسان ایجاد کرده اند. “آنها بجای استفاده از سدها و سدها برای تبدیل آنها به یك فرهنگ ، اكوسيستم های دشت سيلاب را مديريت كردند. آنها با استفاده از فعل و انفعالات آتش سوزی و گونه های زيادی ، مناظر دشت موزائیك ، دشت صعود و جنگل را كه منابع محلی متنوعی را فراهم می آورد ، به وجود آوردند.”

مولر اکنون بذرهایی را که از گیاهان در ذخیره گاه Tallgrass Prairie جمع آوری کرده و همچنین بذرهایی را که از کود گاومیش موجود در این گیاه استخراج کرده است ، پرورش می دهد. در سالهای آینده ، مولر قصد دارد به محل ذخیره برگردد و همچنین از سایر چمنزارها برای تعیین کمیت توزیع و فراوانی نیاکان تحت رژیمهای مختلف بازدید کند.

مولر گفت: “این چادرهای عظیم در صورت عدم حمایت آمریکایی های محلی از آنها” ، وجود نخواهد داشت. اما به چه هدفی؟ باستان شناسان هیچ استخوان مخفی یا شواهد دیگری پیدا نکرده اند که نشان دهد جمعیت بومی بسیاری از حیوانات چمنزار را می خورند. شاید اکوسیستم های ایجاد شده توسط گاومیش کوهان دار و آتش سوزی انسانی به نفع محصولات از دست رفته باشد.

وی گفت: “گیاهانی را که آنها خوردند گیاهان دشتی نمی دانیم.” “با این حال ، این مطالعه نشان می دهد که آنها در واقع گیاهان چمن زار هستند – اما فقط در صورت وجود بیستون ، در چمنزارها یافت می شوند.

مولر گفت: “من فکر می کنم ما تازه شروع به درک آنچه که رکورد گیاه شناسی به ما گفته است ، هستیم.” “مردم از چمنزارها بیش از آنچه فکر می کردیم غذا می گیرند.”


منبع: khabar-erfan.ir

دیدگاهتان را بنویسید

Comment
Name*
Mail*
Website*