[ad_1]

از زمان شیوع ویروس کرونا در بهار ، بسیاری از افراد فقط در صورت تماس ویدیویی ، حتی در صورت وجود ، دوستان و نزدیکان خود را دیده اند. یک مطالعه جدید از دانشگاه MIT نشان می دهد که اشتیاقاتی که در طول این نوع انزوای اجتماعی تجربه می کنیم ، اشتهای غذایی عصبی را که هنگام گرسنگی تجربه می کنیم ، یک اساس عصبی تشکیل می دهد.

محققان دریافتند كه پس از یك روز انزوای كامل ، مشاهده افراد در حال تفریح ​​با هم همان ناحیه مغز را فعال می كند كه وقتی شخصی كه تمام روز غذا نخورده است ، تصویر صفحه ی ماكارونی روغنی را مشاهده می كند ، می درخشد.

“افرادی که مجبور به انزوا می شوند ، خواهان تعاملات اجتماعی هستند ، دقیقاً مانند روشی که یک گرسنه هوس غذا می کند. یافته ما به این ایده شهودی پاسخ می دهد که تعاملات اجتماعی مثبت یک نیاز اساسی انسان است و تنهایی حاد یک وضعیت نفرت انگیز است. که باعث ایجاد انگیزه در افراد می شود تا آنچه را که از دست رفته است مانند گرسنگی برطرف کنند. ” نویسنده ارشد مطالعه

تیم تحقیقاتی ، اطلاعاتی را برای این مطالعه در سال 2018 و 2019 ، مدت ها قبل از همه گیری ویروس کرونا و انسداد ناشی از آن ، جمع آوری کرد. اکتشافات جدید آنها امروز در عصب شناسی طبیعی، بخشی از یک برنامه تحقیقاتی بزرگتر است که بر روی چگونگی تأثیر استرس اجتماعی بر رفتار و انگیزه افراد متمرکز است.

دکتر سابق MIT ، لیویا تومووا ، هم اکنون همکار تحقیقاتی در دانشگاه کمبریج ، نویسنده اصلی مقاله است. کیمبرلی وانگ ، همکار پژوهشی در موسسه مک گاورن ، نویسندگان دیگر هستند. تاد تامپسون ، دانشمند موسسه مک گاورن ؛ آتسوشی تاکاهاشی ، دستیار مدیر مرکز تصویربرداری مارتینوس ؛ جیلیان متیوز ، محقق در موسسه تحقیقات بیولوژیک سالک ؛ و کی تای ، استاد موسسه سالک.

حسرت اجتماعی

این مطالعه جدید تا حدی از گزارش اخیر Tye ، عضو سابق موسسه یادگیری و حافظه MIT در Picower الهام گرفته شده است. در این مطالعه 2016 ، او و متیوز ، سپس MIT Postdock ، مجموعه ای از نورون ها را در مغز موش ها شناسایی کردند که نمایانگر احساس تنهایی هستند و پس از انزوا تمایل به تعامل اجتماعی ایجاد می کنند. مطالعات انجام شده بر روی انسان ها نشان داده است که محرومیت از ارتباط اجتماعی می تواند منجر به استرس عاطفی شود ، اما اساس عصبی این احساسات به خوبی مشخص نیست.

ساکس می گوید: “ما می خواستیم ببینیم آیا می توانیم به طور آزمایشی نوع خاصی از استرس اجتماعی را ایجاد کنیم ، جایی که ما می توانیم کنترل کنیم که استرس اجتماعی چیست؟” “این مداخله قویتری برای انزوای اجتماعی از هر کسی بوده است.”

برای ایجاد این محیط انزوا ، محققان داوطلبان سالم ، عمدتا دانشجو را استخدام كردند و آنها را به مدت 10 ساعت در یك اتاق بدون پنجره در دانشگاه MIT حبس كردند. آنها اجازه استفاده از تلفنهایشان را نداشتند ، اما در اتاق یک رایانه وجود داشت که می توانستند از آنها برای تماس با محققان در صورت لزوم استفاده کنند.

ساکس گفت: “مداخلات زیادی وجود داشت که ما برای اطمینان از اینکه واقعاً عجیب و متفاوت و جدا از هم احساس می شود ، استفاده کردیم.” وی افزود: “آنها برای اطمینان از خالی بودن توالت مجبور شدند به ما اطلاع دهند. ما غذا را به در تحویل دادیم و سپس هنگامی که او آنجا بود به آنها پیام دادیم تا آنها بتوانند آن را تهیه کنند. آنها واقعاً مجاز به دیدن مردم نبودند. “

پس از اتمام 10 ساعت انزوا ، هر شرکت کننده در دستگاه MRI اسکن شد. این چالش های اضافی ایجاد کرد ، زیرا محققان می خواستند از هر گونه ارتباط اجتماعی در طول اسکن جلوگیری کنند. قبل از شروع دوره انزوا ، هر موضوع در مورد نحوه ورود به دستگاه آموزش داده شد تا آنها بتوانند این کار را به تنهایی و بدون کمک محقق انجام دهند.

“معمولاً قرار دادن شخصی برای ام آر آی در واقع یک فرایند اجتماعی است. ما درگیر انواع و اقسام مراودات اجتماعی هستیم تا مطمئن شویم مردم می فهمند که ما از آنها چه می خواهیم ، اینکه آنها احساس امنیت می کنند ، و می دانند که ما هستیم ساکس می گوید. “در این مورد ، افراد باید خودشان این کار را می کردند ، در حالی که محقق ، که لباس پوشیده و ماسک زده بود ، فقط در سکوت ایستاده بود و تماشا می کرد.”

هر یک از 40 شرکت کننده نیز در یک روز متفاوت 10 ساعت روزه گرفتند. پس از یک دوره 10 ساعته انزوا یا روزه ، شرکت کنندگان هنگام مشاهده تصاویر غذا ، تصاویر افراد متقابل و تصاویر خنثی مانند گل اسکن شدند. محققان بر روی بخشی از مغز به نام ماده سیاه تمرکز کرده اند ، یک ساختار کوچک واقع در مغز میانی که قبلا با گرسنگی و اشتهای دارویی مرتبط بود. همچنین تصور می شود که ماده سیاه دارای یک منشأ تکاملی با یک منطقه مغزی در موش ها به نام هسته پشتی رف است که همان منطقه ای است که آزمایشگاه Tye پس از انزوای اجتماعی در مطالعه خود در سال 2016 نشان داد.

محققان این فرضیه را مطرح کردند که وقتی افراد منزوی اجتماعی تصاویر افرادی را مشاهده می کنند که از تعاملات اجتماعی لذت می برند ، “سیگنال تشنگی” در جسم سیاه آنها مانند سیگنالی است که با دیدن تصاویر غذا پس از گرسنگی دریافت می کنند. واقعاً اینطور بود. علاوه بر این ، میزان فعال شدن ماده سیاه مربوط به این است که بیماران به چه شدت احساس تشنگی خود برای غذا یا تعامل اجتماعی را ارزیابی کرده اند.

درجات تنهایی

محققان همچنین دریافتند که واکنش افراد نسبت به انزوا بسته به میزان طبیعی تنهایی آنها متفاوت است. افرادی که ماهها قبل از مطالعه احساس انزوای مزمن داشتند ، احساس اشتیاق کمتری برای تعامل اجتماعی پس از 10 ساعت انزوا نسبت به افرادی که زندگی اجتماعی ثروتمندتری را گزارش کردند ، نشان داد.

ساکس گفت: “برای افرادی که گزارش می دهند زندگی آنها واقعاً پر از تعاملات اجتماعی راضی کننده است ، این مداخله تأثیر بیشتری بر مغز و خودگزارشی آنها داشته است.”

محققان همچنین با بررسی الگوهای فعال شدن در قسمت های دیگر مغز ، از جمله جسم مخطط و قشر ، متوجه شدند که گرسنگی و انزوا باعث فعال شدن مناطق خاصی از آن مناطق می شود. این نشان می دهد که این مناطق برای پاسخگویی به انواع مختلف اشتیاق تخصص بیشتری دارند ، در حالی که ماده سیاه سیگنال عمومی تری را نشان می دهد که نمایانگر انواع خواسته ها است.

پس از اینکه محققان دریافتند که می توانند تأثیرات انزوای اجتماعی بر فعالیت مغز را مشاهده کنند ، ساکس گفت که اکنون می توانند سعی کنند به بسیاری از س additionalالات اضافی پاسخ دهند. این س questionsالات شامل این است که انزوای اجتماعی چگونه بر رفتار افراد تأثیر می گذارد ، آیا تماس های اجتماعی مجازی مانند گپ های ویدئویی به کاهش تمایل برای تعامل اجتماعی کمک می کند و چگونه انزوا بر گروه های سنی مختلف تأثیر می گذارد.

محققان همچنین امیدوارند بتوانند بررسی كنند كه آیا می توان از پاسخ های مغزی كه در این مطالعه دیده اند ، برای پیش بینی چگونگی پاسخ دادن همان مشاركت كنندگان به انزوا در هنگام نتیجه گیری در مراحل اولیه شیوع ویروس كرونا استفاده كرد.

بودجه این مطالعه توسط کمک هزینه SFARI Explorer از بنیاد سیمونز ، کمک هزینه MINT از موسسه مک گاورن ، م Instسسات ملی بهداشت ، از جمله جایزه پیشگامان NIH ، بورس تحصیلی بنیاد ماکس کاد و بورس تحصیلی اروین شرودینگر از بنیاد علمی اتریش تأمین شد.

[ad_2]

منبع: khabar-erfan.ir